پشتیبانی از ولایت فقیه، رمز پیروزی در کودتای مخملی سال 88

نمایش خبر : 905 | تاریخ انتشار : 1396/10/05 07:30
به گزارش پایگاه خبری شازند ما، انقلاب ها یا کودتاهای رنگین حرکتی است که از طرف احزاب و گروههای سیاسی وابسته به غرب و برای تحقق اهدافی که مهمترین آنها رسیدن به قدرت است اجرا می شود.

تفاوتهای بنیادین بین این انقلابها با جنبش های اجتماعی که توسط مردم یک کشور ایجاد می شوند وجود دارد و این تفاوت ها ناشی از بدیع بودن پدیده انقلاب رنگی برای تغییر در ساختار سیاسی یک کشور و تحت تاثیر ترکیب پیچیده ای از شباهت ها و تفاوت ها با سایر انقلاب هاست.

انقلاب رنگی از روش های براندازی نظام است که نوعی جابجایی قدرت همراه با مبارزه منفی و نافرمانی مدنی را شامل می شود و در این انقلاب ها مردم معمولا رنگ خاصی را به عنوان نماد انتخاب می کنند و گاهی بخش هایی از لباس خود را از آن رنگ تهیه می کنند و به آنها انقلاب های رنگین می گویند.
 
 

 


انقلاب مخملی برای اولین بار توسط "واسلاو هاولی" رئیس جمهور پیشین چک به کار برده شد. وی در آن زمان مخالفان این کشور را رهبری می کرد و از این زمان بود که این واژه وارد ادبیات سیاسی شد.

در این نوع براندازی نظام،  با استفاده از هرگونه اقدام روانی و تبلیغاتی رسانه ای، جامعه هدف نشانه گرفته شده و بدون درگیری و استفاده از زور و اجبار، نظام حاکم به انفعال و شکست وادار می شود.

انقلاب گل رز در گرجستان، انقلاب نارنجی اوکراین و انقلاب گل لاله قرقیزستان از جمله انقلاب های مخملی و رنگی در جهان بوده اند که از جمله نقاط مشترک آنها این بود که در هر سه کشور انتخابات، نقطه آغاز انقلاب های رنگی بود، امریکا و غرب حامی معنوی، تبلیغاتی و پشتیبانی کننده انقلاب های رنگین بودند، رهبران مخالفان در هر سه کشور به شدت طرفدار غرب و امریکا بودند، رهبران اصلی انقلاب های رنگین پیش از تحول، دارای سمت های بالای حکومتی بوده اند و در همه موارد بهره گیری از نماد یا رنگ خاص به چشم می خورد.

از جمله ابزارهای انقلاب رنگی می توان به عملیات روانی، رسانه ها، نافرمانی مدنی، ایجاد ناامنی و ناآرامی و تمرکز بر مسئله انتخابات و توجه به آن اشاره کرد.

رسانه ها همواره نقش عمده و برجسته ای در رهبری انقلاب های رنگی داشته اند. چهار بنیاد اصلی و تاثیرگذار در انقلاب های رنگی بنیاد سوروس، بنیاد کارنگی، بنیاد ویلسون و بنیاد NED (بنیاد ملی برای دموکراسی) هستند که همین بنیادها نیز رسانه های بسیار و مهمی را در اختیار داشته و استفاده فراوانی از رسانه ها در کشورهای مورد نظر می کنند.
 

 


در خصوص اهداف انقلاب های رنگی نیز باید گفت اولین هدف انقلاب های رنگی، ایجاد تغییر در باورهای جامعه هدف است، دومین هدف، تغییر در گرایش ها و احساسات یک جامعه است که پس از تغییر در باورها به وجود می آید و سومین هدف ایجاد تغییر در رفتارهاست که با تغییرات اساسی در باورها و گرایش ها، الگوهای رفتاری نیز تغییر می کند و رفتارهای جدید جایگزین آن می شود.

جمهوری اسلامی ایران نیز از انقلاب های مخملین مصون نبوده و در دهه های گذشته از جمله در حادثه کوی دانشگاه در 18 تیر 1378 و دیگری در تحصن نمایندگان مجلس ششم در بهمن 1382 انقلاب رنگی به شکل ناقص را تجربه کرد اما گسترده ترین انقلاب رنگی علیه جمهوری اسلامی ایران، در جریان انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری سال 88 بود .

این جریان فتنه، با طرح موضوع تقلب در انتخابات و تشکیل کمیته صیانت از آرا وهمچنین انتخاب رنگ سبز به عنوان نماد تبلیغات، آغاز و با اعلام پیروزی زودهنگام و نمایش قدرت مخالفان در سطح خیابان ها با حمایت کامل غربی ها ادامه یافت اما نهایتا تمام این حرکات به شکست انجامید.

رسانه های معاند نیز در این جریان نقش پر رنگی داشتند که از آن جمله می توان به بنیادهای کارنگی، راکفلر و به‌ویژه سوروس یا جامعه باز، موسسه خانه آزادی و ... اشاره کرد.

از مهم ترین دلایل شکست انقلاب رنگی در ایران، وجود ولایت فقیه، نگرش منفی مردم ایران به غرب، برخورداری نظام اسلامی از پایگاه قوی مردمی، استقلال مردم ایران، ناقص بودن الگوی انقلاب رنگی، نبود وحدت میان گروههای مخالف و معاند نظام اسلامی بود .

بی شک تاثیر، تدبیر و هوشیاری ولایت فقیه در مدیریت و ناکام گذاشتن فتنه بسیار بی بدیل و غیرقابل انکار بود و تجربه انقلاب نشان داده است که هرگاه خطری این کشور را تهدید کرده ولی فقیه توانسته است با آوردن مردم به صحنه توطئه ها را خنثی کند و اگر چنانچه ما بخواهیم انقلاب و کشورمان همچنان پایدار باشند باید همچنان پشتیبان ولایت فقیه باشیم.
 
انتهای پیام/ن
دیدگاه کاربران
دیدگاهی توسط کاربران ثبت نشده است .
فرم ارسال دیدگاه
نام کامل :
پست الکترونیکی :
متن پیام :
کد امنیتی : تصویر كد امنیتی
عکس خوانده نمی شود
salamup.ir
nashrkhabar.ir