دریاچه فصلی کوکبیه در شهرستان شازند، جایی که سالها هر بار با آمدن باران دوباره جان میگرفت و پرندگان مهاجر را مهمان خود میکرد، امسال بهطور کامل خشک شده است. پهنهای که همیشه نشانی از زندگی در دل دشتهای جنوبی استان بود، امروز با خاک ترکخورده و زمینی خسته روبهروست؛ تصویری که برای مردم منطقه هم ناآشناست و هم دردناک.
چرا کوکبیه به این وضعیت رسید؟
گزارشهای میدانی و نظر کارشناسان نشان میدهد که امسال حتی یکبار هم آبگیری در این دریاچه رخ نداده؛ رخدادی که در سالهای گذشته — حتی در دوران خشکسالی — کمتر دیده میشد. مجموعهای از عوامل این پهنه را به این روز رسانده است:
۱-کاهش محسوس بارندگی
۲-افزایش دمای هوا و تبخیر بیشتر
۳-افت شدید سطح آبهای زیرزمینی
۴-برداشت سنگین آب برای زمینهای کشاورزی
۵-کاهش جریانهای سطحی و از دست رفتن حقابه طبیعی
این شرایط دستبهدست هم داده و باعث شده امروز کوکبیه کاملاً خشک و بیجان باشد.
پیامدهای این خشکی چیست؟
خشکی کوکبیه فقط یک تصویر تلخ نیست؛ بلکه زنگ خطری جدی برای آینده زیستبوم منطقه است:
۱-افزایش گردوغبار و تهدید سلامت مردم
۲-از بین رفتن جایگاه استراحت و تغذیه پرندگان مهاجر
۳-تشدید فرسایش بادی و آسیب به خاک
۴-تهدید پوشش گیاهی اطراف دریاچه
۵-کاهش تدریجی تنوع زیستی
ادامه این روند میتواند دشت شازند را در سالهای آینده با بحرانهای سنگین محیطزیستی روبهرو کند.
کوکبیه؛ از روزهای پُرآب تا امروز
ساکنان قدیمی منطقه خوب به یاد دارند که کوکبیه — حتی در سالهای کمبارش — برای مدتی کوتاه آب میگرفت. همان مقدار کم آب هم به ادامه حیات بخشی از طبیعت کمک میکرد. امسال اما بستر دریاچه آنقدر خشک و ترکخورده است که بسیاری از مردم میگویند سالهاست چنین وضعیتی را ندیدهاند.
اکنون وقت اقدام است
برای جلوگیری از بدتر شدن اوضاع، لازم است مسئولان و نهادهای مرتبط دستبهکار شوند:
۱-تخصیص حقابه زیستمحیطی برای پهنههای فصلی
۲-مدیریت دقیق مصرف آب کشاورزی
۳-احیای پوشش گیاهی بومی و مقاوم در پیرامون دریاچه
۴-اقدامات جدی برای کنترل گردوغبار و فرسایش بادی
۵-پایش مستمر منابع آب منطقه
سخن پایانی مدیرمسئول
خشکی کامل دریاچه کوکبیه تنها یک خبر ساده نیست؛ هشداری است که سالها آرام جلو آمده و امروز خود را آشکار کرده است. این اتفاق از ما میخواهد که پیش از آنکه دیر شود، برای حفظ طبیعت و زیستبوم ارزشمند شازند قدم برداریم.
محیطزیست میراث مشترک همه ماست؛ اگر امروز در حفظ آن کوتاهی کنیم، فردا شاید فرصت جبران نداشته باشیم.
/عکس از آرشیو
ثبت دیدگاه